Joelle Tuerlinkcx, Pas d'histoire, Pas d'histoire, Witte de With, Rotterdam, 1994, foto: Bob Goedewaagen

Een korte serie met teksten en beelden van en over Joelle Tuerlinckx.

Een eerste tekst komt van Frank Vande Veire uit zijn vroege bundel 'De Geplooide Voorstelling', essays over kunst'

Frank Vande Veire  

Iets over hoe de Tuerlinckx-machine door
de tentoonstellingsmachine heen stapt

"Ik wil het over de limiet hebben, ook die tussen niets en veel, tussen niets en alles. "
                              -Joëlle Tuerlinckx

C.R.-B.X.-00, 2000, gelatin silver print, 120 x 180 cm

Frank Vande Veire

Dirk Braeckmans licht op de fotografie
 
-Kijk. Bedenk eens of er volgens u een ‘zien’ bestaat, dat niet tot voorwerp heeft wat de andere ziensacten tot voorwerp hebben, maar dat wèl is: een zien van zichzelf en van de andere ziensacten, en meteen van het niet-zien; hoewel het een zien is, ziet het toch geen enkele kleur, maar wel zichzelf en de andere ziensacten. Bestaat zoiets, volgens u?
-Hemel, nee!
Plato, Charmides

Frank Vande Veire 

Over het kunstwerk als publiek geheim

Kunst is communicatie. Deze frase, die ons al zo lang naar het hoofd wordt geslingerd, is tegenwoordig uitgegroeid tot een vorm van systematische chantage. Kunst is er om te communiceren, dat wil zeggen om het publiek te raken, te ontroeren, te doen genieten of te provoceren, in verrukking te brengen of te ergeren. Sinds geruime tijd lijkt het evident dat het de communicatieve dimensie van de kunst alleen maar ten goede komt wanneer zij de openbare ruimte betreedt. We beleven sinds de jaren tachtig de massale opkomst van openlucht- en locatietentoonstellingen, en van tentoonstellingen die plaatsvinden in privé-huizen of in openbare gebouwen die normaal gesproken niet voor kunst bestemd zijn. Het initiatief hiervoor gaat meestal niet van kunstenaars uit, maar van curatoren die zich altijd van hetzelfde discours bedienen. Kunst moet bevrijd worden uit haar steriele isolement, ze moet kunnen ademen en dat kan ze pas buiten het museum, want het museum is een steriele, levenloze ruimte, het is een elitair bastion dat de communicatie belemmert. In het museum is de kunst uit haar context weggerukt, vervreemd van het kloppend hart van de gemeenschap, vervreemd van het leven zelf, terwijl kunst toch uit het leven voortkomt. In het museum worden kunstwerken vertroeteld, maar eigenlijk doodvertroeteld, onschadelijk gemaakt. Kunst ontstaat tussen de mensen en moet aan de mensen worden teruggeven.

Friedrich Nietzsche

Frank Vande Veire

Nietzsche en de moderne kritiek

Wij kinderen van de toekomst, hoe zouden we in dit heden thuis kunnen zijn! Wij zijn alle idealen ongunstig gezind, op grond waarvan iemand zich zelfs in deze breekbare, gebroken overgangstijd nog thuis zou kunnen voelen.
Friedrich Nietzsche

Nous ne sommes pas encore au monde.
Antonin Artaud

Eén van de taken - niet de minste - waarvoor het denken zich geplaatst ziet, bestaat erin alle reactionaire argumenten tegen de westerse beschaving ten dienste te stellen van de progressieve Aufklärung.
Theodor W. Adorno

I Love Art, You Love Art, We All Love Art, This is Love.
Een pamflet over de kunstwereld

Frank Vande Veire

‘Kunst ontroert. Kunst glimlacht. Kunst verzoent. Verrast. Of trapt een geweten. Kunst maakt wakker. Kunst danst. Zingt. Roept. Acteert. Kunst schreeuwt. In schilderijen. Fluistert. In gedichten. Kunst wil bestaan. Moet bestaan. Door sponsors. Door KBC. Een bankverzekeraar van nu. Voor mensen van nu. Die bezield zijn door het leven. Door cultuur. Door Kunst. Met een grote of kleine K. Voor grote emoties. Mensen die willen voelen. Lachen. Huilen. Applaus geven. Of stil worden. Heel stil. Mensen zoals u. Zoals wij. Mensen zoals KBC.’