Blikvanger van de expositie is het giga werk van Barbara Kruger. 

Waar de tentoonstelling Monumentalisme in het vernieuwde oude Stedelijk Museum (bij gebrek aan ruimte) de plank misslaat, slaat Taking Place de spijker duidelijk op de kop. Een redelijke opluchting voor wat het nieuwe Stedelijk en Ann Goldstein ons in de toekomst te bieden heeft. Taking Place is een intelligent voorbeeld zoals (historische) conceptuele kunst kan worden getoond. Goldstein heeft voor deze ruim opgezette tentoonstelling een blik oude bekenden geopend (waar ze de afgelopen decennia mee heeft samengewerkt) en gecombineerd met enkele Nederlandse groten. De werken en de oudbouw van het Stedelijk ademen als nooit ervoor waardoor het geheel in een zeer aangenaam ritme met ellenlange rest ruimtes is te bekijken. Van de fenomenale Condensation Cube van Hans Haake tot en met het academie werk van Willem de Rooij, alles krijgt maximaal de ruimte.

Punt van kritiek is dat Ann Goldstein safe gecureerd heeft en er in deze tentoonstelling eigenlijk niks lijkt te wringen. Het toont enkel de werken in hun ultieme vorm en laat zien dat de oude gediende en grondleggers van de conceptuele kunst nog net zo makkelijk dan wel makkelijker meedraaien in het heden. Het is vooral kunst over kunst, uiteraard de beste basis voor een tentoonstelling dat over het museum in wording gaat. Helaas ontbreekt er hierdoor (en dat is in Monumentalisme wel aanwezig) enige vorm van openbaar discours dat verwantschap heeft met het leven buiten het museum. Daarom blijft het Stedelijk Museum een museum en stelt het geen vragen wat een museum vandaag de dag kan zijn of kan betekenen naast het tonen en conserveren van kunst. Waar een tentoonstelling als Op Losse Schroeven ervoor zorgde dat het Stedelijk destijds tot de absolute top behoorde en het directeur Wim Beeren bijna zijn baan koste, lijkt Taking Place meer op een gezellige maar goed verzorgde geschiedenis les. Ondanks deze kanttekening is Taking Place in de nieuwe oudbouw van het Stedelijk in ieder geval zo'n beetje het fijnste dat op dit moment in Nederland museumland is te zien. Taking Place is nog t/m 6 januari 2011 te zien in het Tijdelijke Stedelijk.

Met gloryhole een detail van de beveiligings camera die in het werk van Kruger verwerkt is, maar niet onderdeel van het werk is. 

We beginnen bij het begin en tevens een persoonlijk hoogtepunt: Het werk Route Langs 18 Hoeken van Willem de Rooij. De Rooij fotografeerde in 1993 tijdens zijn academietijd diverse hoeken van het Stedelijk Museum, deze hoeken zijn inmiddels opgeknapt en opgelapt en dus niet meer te herkennen. Een pracht transformatie van oud naar nieuw/oud Stedelijk dat hoort in een tentoonstelling als deze.

En dat betekent lege ruimtes. 

Mario Garcia Torres 

met een slideshow van mensen in het oudbouw van het Stedelijk tijdens de verbouwing.

Martin Kippenberger

Met houten medicijnen en knikkende lantarens in een metalen berkenbos.

JB fotografeerd Louise Lawler (vogelgeluiden moet u er zelf bij denken).

Germaine Kruip maakte voor deze tentoonstelling speciaal een nieuw (maar toch bekend) werk.

Germaine Kruip

Morgan Fischer, Door and Window Painting NAK

Morgan Fischer, Door and Window Painting NAK

William Leavitt 

William Leavitt

Jan Dibbets

Jan Dibbets 

Pracht Navid Nuur, tekst op muur gekerfd met baksteen (uit oudbouw?).

Ger van Elk op de vloer, hoogglans driehoek van plakplastic Update: goed gewreven vloer Update: Toch plakplastic Update: Volgens insider (zie reacties) toch opgewreven vloerwas (beveiliging draait overuren) + Mels Crouwel legt uit waarom niet eerder.

Rineke Dijkstra

De tussenruimtes met verderop het bekende Measuring the Universe Roman Ondák (net in bedrijf dus gemist).

Diana Thater 

+ De nodige blauwe (White is the colour) tussenruimtes.

Blowup van Louise Lawler

On Kawara's One Million Years wordt nu ook in het Stedelijk live voorgelezen (dit keer zonder glazen hok zoals op Documenta).

Monniken werk
 

en zeer aangenaam.

Daniel Buren in alle hoeken.

Goed om het Stedelijk weer in bedrijf te zien en dat de trap weer wordt belopen. Nogmaals: zelf ervaren, want is goed. Buitenbeeld: de maten van Stanley Brouwn.

UPDATE 01-09-2010: 

Roman Ondák

Roman Ondák