Rob Johannesma en Renzo Martens

Welja, het nieuwe oude Stedelijk is nu officieel tijdelijk open. Het tijdelijke Stedelijk toont t/m 9 januari 2011 de fase tussen gebouw en museum, iets wat we (hopelijk) een hele tijd niet meer mee gaan maken. De bevlogen en emotionele speech van Ann Goldstein, een gebouw dat strak in de verf staat en een rits klinkende namen zorgen voor een opgewekte start van een Stedelijk in proces. Twee tentoonstellingen zijn er op dit moment te zien: Monumentalisme (minpuntje) en Taking Place (pluspuntje).

We beginnen met een minpuntje: Monumentalisme. Monumentalisme beslaat de beneden verdieping van de oudbouw en toont zoals we elk jaar van het Stedelijk gewend waren de selectie van mogelijke aankopen. De titel doet groots en veelbelovend aan maar toont klein. Veel te veel werk van de 19 geselecteerde Nederlandse kunstenaars in veel te kleine ruimtes. Af en toe verrassend goede combi's maar meestal onaangenaam proppen. Heel veel video plus te veel ruis dan de meeste werken aankunnen, zorgt voor een teleurstellend resultaat. Aan de kwaliteit van de werken ligt het in ierder geval niet want het is van Nederlands hoogste niveau. Veel bekende werken die we afgelopen jaren in diverse musea en instituten voorbij hebben zien komen zijn (terecht) in deze tentoonstelling bijeen gebracht. Neerlandse iconen als de overbekende New York Times van Gert Jan Kocken of Episode 3 van Renzo Martens horen duidelijk thuis in de collectie van het Stedelijk. Hopelijk ziet het Stedelijk in dat naast deze werken plus een groot aantal van de andere voorstellen volgende keer monumentaal zullen worden getoond, want Monumentalisme is qua presentatie voor een museum die weer internationaal wil mee draaien eigenlijk een aanfluiting.

De nieuwe aanwinst voor het stedelijk: Lawence Weiner (SCATTERED MATTER BROUGHT TO A KNOWN DENSITY WITH THE WEIGHT OF THE WORLD / CUSPED) uit 2007. Geschonken door De Vereniging Vrienden van Stedelijk.

Met tegenover de bekende muurschildering van Karel Appel uit 1956.

Posters door de jaren heen. Nostalgie is allom vertegenwoordigd.

Geen opening zonder Speech (x4)

Bij binnenkomst van Monumentalisme komen weer eerst langs de werken van David Jablonowski en Iris Kensmil.

Enkele van Jablonowski's werken waren eerder te zien geweest in het Bureau Stedelijk (Jelle Bouwhuis, hoofd  Bureau Stedelijk was tevens gastcurator van Monumentalisme) en in het midden was nog een groot nieuw werk te zien.

Rachel Koolen + Ruth Buchanan

Gert Jan Kocken's 11 september pagina van The New York Times. 

Gert Jan Kocken aan de muur, Job Koelewijn op de grond

Hela Elkoussy, Myths and Legends Room

Hala Elkoussy

Barbara Visser

Renzo Martens props uit Episode 3

Lucia Nimcova, Milkmaids, 2007

Yael Bartana,  Al Declaration

Mieke van de Voort

Mieke van de Voort 

De enige schilderijen waren van Melissa Gordon

Melissa Gordon 

Gert Jan Kocken

Nicoline van Harskamp

Wendelien van Oldenborgh (later dit jaar te zien tijdens een van de Whatfilm avonden).

Lonnie van Brummelen / Siebren de Haan

Zachary Formwalt

Zachary Formwalt

We zeggen koop aan: Renzo Martens's Episode 3 + props (dachten dat het al in collectie aanwezig was), Zachary Formwalt (de kleine zwart/wit video op monitor + 3 foto's), Gert Jan Kocken (11 september New York Times), David Jablonowski's grootste werk met water basin (ja u leest het goed) op formaat widescreen en de prachtwand van aantekeningen op script van Nicoline van Harskamp.

Verder Wendelien van Oldenborgh, maar toch echt het werk Lecture/Audience/Camera uit 2008 (hier niet aanwezig) + Mary Koszmary van Yael Bartana (ook niet aanwezig).