"Big Brother is watching you"

George Orwell

George Orwell, pseudoniem van Eric Arthur Blair (Motihari (India), 25 juni 1903 - Londen, 21 januari 1950) was een Brits schrijver, journalist en criticus. Hij is een van de meest bewonderde Engelstalige auteurs van de 20e eeuw. Het bekendst zijn de twee werken die hij schreef tegen het einde van zijn leven: Animal Farm en 1984. Het zijn scherpe aanklachten tegen stalinisme en totalitarisme. Lees meer over de verfilming...

Het Parool uit zich (terecht) kritisch over Art Amsterdam 2009.

The New Sentimentality vereningd grote paradoxen in zich.

In dit essay tracht Michael Eldred Holderlin en Cage bij elkaar te denken!!

een tour de force die via Heidegger loopt....

en wat zegt Heidegger in het beroemde Spiegel interview uit 66 over moderne kunst:

"That is precisely the big question: Where does art stand? What is its locus? [...] I want to say for the record however that I cannot see what is pioneering in modern art, especially because it remains obscure where it sees the propermost element of art, or at least searches for it."

Lecture about the exhibition Or How Life Could Be

Speaker: Remco Torenbosch

Lyotard: NO TEARS FOR THE UNPRESENTABLE
ELEGY: "TO MEMORY"

by Emmanouel Aretoulakis

To forget how to present is normal. To forget how to represent is crucial. Lyotard was once asked by Nicole Loraux and Maurice Olender to contribute to a collection--entitled Genre humain--on the "politics of forgetting": while working on a script about the memorial, the memorial as question, it so happened that I forgot forgetting less than is usually the case. A 'politics of forgetting,' I thought, indeed involved erecting a memorial" (Heidegger and the "jews" 4). It so happens that the act of forgetting leads to the act of remembering. By contrast, an attempt to remember brings about oblivion.

Richard Gombin,

uit: ‘Les origines du gauchisme’, Paris: Seuil, 1971

Vertaling: Johny Lenaerts

De onthullingen van het XXste Congres van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie en de gebeurtenissen van 1956 in Polen en Hongarije droegen nieuwe elementen aan voor een kritiek die lucht tekort dreigde te komen. De directe kennis van de ‘vergissingen’ van het stalinisme zowel in Polen als in Hongarije, de veroordeling van het regime door de Polen, Hongaren en Joegoslaven zèlf, die er zowel de officiële vertegenwoordigers van waren als hun slachtoffers, wierp de vraag op of enkel de politieke bovenbouw in staat geweest was zovele wandaden en zovele misdaden te veroorzaken.