van Wentzel, zicht op de Tuleries

het verhaal van Rob zoals we dat gebruikt hebben in de Fontys werkweek. 

Blanqui's Parade

By Rob van Kranenburg

It was, as some Parisians later claimed, a perfect afternoon for a stroll in the Tuileries. Finally managing to escape the oppressive indoor drudgery to which they had been confined for so long, if not the whole of Paris, than certainly a specific political cross-section of the Parisians, welcomed this sunny January afternoon with a ferocity normally reserved for their traditional afternoon apéritif.....

Ingezonden bericht van: Bruno Fomalhaut 

I.

Verf is warm en erotisch, pixels zijn koud en als sterren op afstand.
Pixels kunnen de waarheid niet spreken - verf kan niet liegen.
Verf is huid - pixels zijn doodgravers die in staat zijn het rijk van de dood zelve te betreden.

Een digitale weergave is evenmin als de spiegel intiem met wat wordt weergegeven. Ziedaar de paradox van de spiegel: het ontsluit de wereld door haar beelden te ontstelen, maar de poort die ontsluit blijft gesloten. Het is mogelijk de grot van Lascaux digitaal te bezoeken, maar op die manier bezoek je nog niet de grot.

II.

Door het schilderen zijn we in staat te zien wat schilderen wil en kan zijn: een vriendelijke herinnering (en waarschuwing) die ons in vertrouwen neemt over de waarachtige geheimen van visioenen, onze intimiteiten met de wereld, de innigheid tussen aandacht en leven. Dat vertrouwen wordt uitgenodigd door de paradox van de verf: een beeld leeft voor altijd voort in de verf, en tegelijkertijd wordt het in de verf begraven. Verf is zelfs verder van het beeld verwijderd dan de spiegel: het staat dichter bij de huid en de botten daaronder.

Inderdaad is een vlakke schilderkunst die de spiegel imiteert mogelijk. Maar alleen schilderen vrij van slaafse uitvoering van een projectie doet recht aan het eigene van het schilderen zelf. Dat is diepe schilderkunst: een kleine opstand tegen digitale media, niet omwille van de rebellie (de grootsheid van de spiegel wordt niet betwijfeld) maar om ons er aan te herinneren hoezeer onze verbeelding een cruciale vorm van intimiteit met de wereld en onszelf is, en dat de natuur van onze verbeelding verlangt naar het lijfelijke.

Het tweede deel van het gesprek over Kunst en jeugd (2) verscheen in De Witte Raaf Nr. 136, november 2008
 
Koen Brams & Dirk Pültau
Een gesprek met Joëlle Tuerlinckx

Koen Brams/Dirk Pültau: Wat herinner jij je van het eerste jaar aan de kunstacademie? Wat heb je er geleerd? Welk soort werk maakte je aan het begin van je opleiding?

Joëlle Tuerlinckx Planche explicative - série MINERAUX ET ROCHES

+ Papiers d'atelier 2008 Galvanized steel, laser prints on adhesive paper, magnets, papers

Het volgende gesprek dat Brams en Pultau met Tuerlinkcx hadden ging over kunst en jeugd.

Een lang gesprek dat in 2 delen in de Witte Raaf verscheen. Hier deel 1, dat verscheen in Nr. 135, september 2008.

Een fascinerend gesprek waarin nog eens de vragen naar voren komen wat een werk is, wat een oeuvre is etc.

Deel 2 volgt.

Koen Brams & Dirk Pültau
Kunst en jeugd: gesprek met Joëlle Tuerlinckx
 
Koen Brams/Dirk Pültau: Heb jij iets ‘gemaakt’ toen je jong was – nog voor je begonnen

was met de kunstopleiding – dat voor jou ‘kunst’ was?

...

Een volgende gesprek met Joëlle Tuerlinckx voor de Witte Raaf ging over Kunst en Vriendschap.

Een mooi thema aan het begin van 2010.

Het verscheen in De Witte Raaf nr 131, januari 2008
 
Koen Brams & Dirk Pültau
Kunst en vriendschap
Koen Brams/Dirk Pültau: Wat zijn volgens jou de kenmerken van een artistieke vriendschap?

....

Het volgende gesprek dat Brams en Pültau hadden met Joëlle Tuerlinckx ging over 'kunst en het museum'.

Het verscheen in De Witte Raaf, nr. 129, september 2007

Koen Brams & Dirk Pültau

Kunst en het museum: een gesprek met Joëlle Tuerlinckx
 
Koen Brams/Dirk Pültau: Wat is je eerste herinnering aan een museum?
Joëlle Tuerlinckx: De eerste die bij me opkomt is een tentoonstelling over de kunst van de Azteken in het Paleis voor Schone Kunsten van Brussel. Ik was een jaar of tien en ik weet nog dat het een plek was waar ik veel van hield. Het leek me een nieuwe soort van stille ruimte, een die heel andere mogelijkheden bood dan een religieuze plaats. Het gewicht dat in een kerk of een kathedraal op je valt heb ik altijd ondraaglijk gevonden. En vreemd genoeg, hoe meer ik in een kerk op het beeld word gewezen, hoe meer abstractie ik erin zie....