atelier jongbloed

Koen Delaere verblijft de komende tijd in Curacao op uitnodiging van het Fonds BKVB en het IBB.
Hij zal hierover regelmatig verslag uit brengen.

Bericht 5 : terug op de rots

Bon tardi swa’s!
Hoe is het daar in Nederland? Lekker koud?

Wendlien van Oldenborgh, Museu de Arte de Sao Paulo.

Net als Minimalismen en FREE SOL LEWITT is ook Play Van Abbe Deel 2 zeer binnenkort afgelopen. Van Abbe heeft dan (gelukkig) niet de ruimtes gesloten, neen VanAbbe laat juist het proces zien onder de treffende naam Wisseling (inmiddels is het 2e deel van start gegaan). Ook is Play Van Abbe Deel 3 (opent officieel op 25 september) al gedeeltelijk te zien.  Naast Play Van Abbe Deel 2 en Deel 3 is er ook nog de lopende tentoonstelling Lissitzky+ te zien. In deze Lissitzky+ tentoonstelling staat ‘Overwinning op de Zon’ centraal, de futuristische opera die in 1913 voor het eerst in St. Petersburg werd uitgevoerd. Verder zijn er nog wat bits and pieces verspreid door het museum dat altijd in beweging is. Play Van Abbe, deel 2 is nog te zien t/m 24 september, Deel 3 opent officieel op 25 september en Lissitzky+ stopt in september 2011). Gaat allen kijken in het VanAbbeMuseum te Eindhoven.

Play Van Abbe bestaat uit tentoonstellingen, projecten, performances, lezingen, discussies en nieuwe manieren om een kritische reflectie van het publiek op de relatie tussen kunst en de samenleving mogelijk te maken. Met de maatschappelijke veranderingen van de laatste 20 jaar in het achterhoofd stelt het museum met Play Van Abbe actuele vragen over de identiteit en het doel van musea en instellingen voor cultureel erfgoed. 

Update: Bestellen van Exit Through The Gift Shop kun je hier, via Amazon.

Tussen Minimalismen en FREE SOL LEWITT (hier eerder behandeld) gaat de laatste week in, dus nog even een verslag ter plaatse in het beste museum van Nederland. Louter Minimal/Conceptuele kunst klassiekers tot dat je er gek van wordt, maar met in het midden van deze tentoonstelling de top verstoring door SUPERFLEX. Het werk FREE SOL LEWITT zorgt voor een prettige ontkroning van de toch wel enorme namen die de expositie rijk is. Gecureerd door Christiane Berndes, Daniel McClean en SUPERFLEX. Nog t/m 5 september 2010 in het VanAbbeMuseum Eindhoven.

Robin Hood

Eerder dit jaar was de intense performance The Artist is Present van Marina Abramović te zien bij MoMA. Mensen namen plaats voor Marina om haar "pijn" te delen (ze bleek vaker pauze te nemen dan in het concept stond vermeld). Marco Anelli nam de foto's van de gezetelde bezoeker en dit pracht document (incl. John Waters, Björk Guðmundsdóttir (aka Björk), Matthew Barney, Terence Koh e.a.) is in zijn geheel te bekijken op Flickr.

Via: it's nice that

De Britse fotografe is vooral bekend van haar Kate Moss foto's die ze in de vroege jaren negentig maakte voor het tijdschrift The Face (dat sinds 2004 niet meer bestaat). Corinne Day leed al enige tijd aan een hersentumor en overleed eergisteren aan de gevolgen hiervan. Day werd 45 jaar.

Blikvanger van de expositie is het giga werk van Barbara Kruger. 

Waar de tentoonstelling Monumentalisme in het vernieuwde oude Stedelijk Museum (bij gebrek aan ruimte) de plank misslaat, slaat Taking Place de spijker duidelijk op de kop. Een redelijke opluchting voor wat het nieuwe Stedelijk en Ann Goldstein ons in de toekomst te bieden heeft. Taking Place is een intelligent voorbeeld zoals (historische) conceptuele kunst kan worden getoond. Goldstein heeft voor deze ruim opgezette tentoonstelling een blik oude bekenden geopend (waar ze de afgelopen decennia mee heeft samengewerkt) en gecombineerd met enkele Nederlandse groten. De werken en de oudbouw van het Stedelijk ademen als nooit ervoor waardoor het geheel in een zeer aangenaam ritme met ellenlange rest ruimtes is te bekijken. Van de fenomenale Condensation Cube van Hans Haake tot en met het academie werk van Willem de Rooij, alles krijgt maximaal de ruimte.

Punt van kritiek is dat Ann Goldstein safe gecureerd heeft en er in deze tentoonstelling eigenlijk niks lijkt te wringen. Het toont enkel de werken in hun ultieme vorm en laat zien dat de oude gediende en grondleggers van de conceptuele kunst nog net zo makkelijk dan wel makkelijker meedraaien in het heden. Het is vooral kunst over kunst, uiteraard de beste basis voor een tentoonstelling dat over het museum in wording gaat. Helaas ontbreekt er hierdoor (en dat is in Monumentalisme wel aanwezig) enige vorm van openbaar discours dat verwantschap heeft met het leven buiten het museum. Daarom blijft het Stedelijk Museum een museum en stelt het geen vragen wat een museum vandaag de dag kan zijn of kan betekenen naast het tonen en conserveren van kunst. Waar een tentoonstelling als Op Losse Schroeven ervoor zorgde dat het Stedelijk destijds tot de absolute top behoorde en het directeur Wim Beeren bijna zijn baan koste, lijkt Taking Place meer op een gezellige maar goed verzorgde geschiedenis les. Ondanks deze kanttekening is Taking Place in de nieuwe oudbouw van het Stedelijk in ieder geval zo'n beetje het fijnste dat op dit moment in Nederland museumland is te zien. Taking Place is nog t/m 6 januari 2011 te zien in het Tijdelijke Stedelijk.

Rob Johannesma en Renzo Martens

Welja, het nieuwe oude Stedelijk is nu officieel tijdelijk open. Het tijdelijke Stedelijk toont t/m 9 januari 2011 de fase tussen gebouw en museum, iets wat we (hopelijk) een hele tijd niet meer mee gaan maken. De bevlogen en emotionele speech van Ann Goldstein, een gebouw dat strak in de verf staat en een rits klinkende namen zorgen voor een opgewekte start van een Stedelijk in proces. Twee tentoonstellingen zijn er op dit moment te zien: Monumentalisme (minpuntje) en Taking Place (pluspuntje).

We beginnen met een minpuntje: Monumentalisme. Monumentalisme beslaat de beneden verdieping van de oudbouw en toont zoals we elk jaar van het Stedelijk gewend waren de selectie van mogelijke aankopen. De titel doet groots en veelbelovend aan maar toont klein. Veel te veel werk van de 19 geselecteerde Nederlandse kunstenaars in veel te kleine ruimtes. Af en toe verrassend goede combi's maar meestal onaangenaam proppen. Heel veel video plus te veel ruis dan de meeste werken aankunnen, zorgt voor een teleurstellend resultaat. Aan de kwaliteit van de werken ligt het in ierder geval niet want het is van Nederlands hoogste niveau. Veel bekende werken die we afgelopen jaren in diverse musea en instituten voorbij hebben zien komen zijn (terecht) in deze tentoonstelling bijeen gebracht. Neerlandse iconen als de overbekende New York Times van Gert Jan Kocken of Episode 3 van Renzo Martens horen duidelijk thuis in de collectie van het Stedelijk. Hopelijk ziet het Stedelijk in dat naast deze werken plus een groot aantal van de andere voorstellen volgende keer monumentaal zullen worden getoond, want Monumentalisme is qua presentatie voor een museum die weer internationaal wil mee draaien eigenlijk een aanfluiting.

Nu Britney overruled wordt door Lady Gaga dacht POP magazine dat het een goed moment zou zijn om Brit weer eens in de spots te zetten. Richard Prince werdt gevraagt om te fotograferen en Takashi Murakami deed de vormgeving. Ultieme tienergirl met rare tong bewegingen is weer eventjes terug.

via: Slamxhype

Via Metropolis M hebben we vernomen dat Christoph Schlingensief is overleden. Christoph leed al enige jaren aan kanker. Whatspace heeft Schlingensief in 2008 mogen ontmoeten tijdens zijn tentoonstelling in Autocenter Berlijn. Daar was de tentoonstelling "DER KÖNIG WOHNT IN MIR" te zien die eerder te zien was in Kunstraum Innsbruck. Deze tentoonstelling was opnieuw in Autocenter opgebouwd omdat Schlingensief zijn eigen tentoonstelling in Innsbruck vanwege kanker niet kon bezoeken. Curator Susanne Gaensheimer had Schlingensief onlangs nog uitgenodigd om Duitsland te vertegenwoordigen op de komende Biënnale van Venetië. Christoph Schlingensief werd 49.